Momencik, trwa przetwarzanie danych   Ładowanie…

Szukaj



Znalazłem ponad 1096 takich demotywatorów

Na te zdjęcia trzeba popatrzeć drugi raz, żeby zobaczyć, co tam się odwala (19 obrazków)

Źródło: brightside.me
 –
Jak obronić zamek w kreskówce 3D –

Zdjęcia z cyklu "co tu się odwaliło", na które musisz popatrzeć dwa razy (15 obrazków)

Źródło: brightside.me
Tak posłowie Zbigniew Girzyński, Małgorzata Janowska i Arkadiusz Czartoryski, którzy odeszli z PiS wypowiadają się o nowym ładzie i kwarantannie – - Perspektywa, jaka została naszkicowana w tzw. Nowym Ładzie, jest zaprzeczeniem tej fundamentalnej wartości, jaką jest wolność. To jest rozwiązanie, które docelowo doprowadzi do tego, że będziemy mieli dwóch pracodawcow - państwo i wielkie korporacje - powiedział Zbigniew Girzyński.Skrytykował także ostatnią zmianę przepisów, która nakłada kwarantannę na osoby przybywających spoza strefy Schengen. - Nie może być tak, że kibice polscy lecą na mecz piłkarski, żeby dowiedzieć się, że po powrocie czeka ich kwarantanna - dodał. - Nagle, bez ostrzeżenia, są w ten sposób traktowani. Nie ma naszej zgody na to - powiedział

17 interesujących zdjęć historycznych pokazujących ludzkość z innej perspektywy (18 obrazków)

Zdjęcia z cyklu "co tu się odwaliło", na które musisz popatrzeć dwa razy (14 obrazków)

Źródło: brightside.me
Widok na małą kałużę z dwóchróżnych perspektyw –

Słynne historyczne wydarzenia ukazane z innej perspektywy (21 obrazków)

20 zdjęć, które pokazują świat z innej perspektywy (21 obrazków)

Jak wiele może zmienić perspektywa –
0:04
 –
archiwum
Najważniejsze – to dobra perspektywa

Aktorka teatralna, Agnieszka Matan złożyła wniosek o apostazję. Tak uargumentowała swoją decyzję:

Aktorka teatralna, Agnieszka Matan złożyła wniosek o apostazję. Tak uargumentowała swoją decyzję: – "Złożyłam dzisiaj wniosek o apostazję. Od momentu podjęcia przeze mnie decyzji do wykonania tej administracyjnej czynności minęło półtora roku. Mogę to zwalać na lenistwo albo na to, że nie lubię papierów, kiedy nawet odebranie awizo to wyzwanie. Ale myślę, że musiałam do tego dojrzeć, bo jednak przez 20 lat byłam dość zaangażowana w życie religijne. Zrobiłam sobie sentymentalną podróż po starym osiedlu, poszłam do mojej dawnej parafii i sama procedura odbyła się w dużym szacunku, może trwała 10 minut. Proboszcz musi z Wami chwilę pogadać. Proboszcz, z którym gadałam, był ok. Życzył mi, żebym też pamiętała dobre chwile. I w dniu, kiedy oficjalnie zadeklarowałam, że nie chcę być częścią kościoła katolickiego, pozwolę sobie kilka tych dobrych chwil wspomnieć.Od dziecka kręciła mnie perspektywa, że TAM w niebie mieszka MÓJ OJCIEC, który mnie kocha. „Takiego, jakim jestem, raduje się każdym moim gestem”. Nie miałam za bardzo taty, a jak był, to był kompletnie najebany, więc fajny gość z nieba absolutnie realizował moje potrzeby. Przedstawicielami taty z nieba są księża i do nich też miałam zawsze szczęście. Lubiłam to wszystko – lubiłam msze dla dzieci, lubiłam drogi krzyżowe, kochałam takie eventy jak procesja na Boże Ciało. W podstawówce należałam w kościele na osiedlu Jadwisin do „Krucjaty parafialnej”, którą prowadziła siostra Angela. Siostra Angela była groźna, ale kochała dzieci. I bardzo nie nadawała się do przygotowywania mszy, wiec z siostrą Angelą zawsze były jakiś śmieszny przypały. Podobno sporo piła, ale ja tego nie zauważyłam. Spotykaliśmy się co niedzielę, siostra rozdzielała zadania – ja najbardziej lubiłam modlitwę wiernych i kiedy parafie odwiedzał jakiś specjalny gość, wtedy dawałam kosze z prezentami i mówiłam wiersze (to był mój WAŻNY moment z mikrofonem w kościele). Siostra Angela zakładała nam tez takie żółte chusty – to był znak rozpoznawczy naszej krucjaty. Zawsze zazdrościłam dziewczynkom śpiewającym psalm. Żałowałam za grzechy, spowiadałam się, uwielbiałam wszystkie religijne piosenki i te dla starych ludzi i te młodzieżowe. Moje ulubione kościelne szlagiery z dawnych lat, to „Idzie mój Pan”, „Jesteś królem”, Twoja miłość jak ciepły deszcz” (to jest grube, polecam posłuchać w wykonaniu Mietka Szcześniaka) i jeszcze była taka bardzo mało popularna piosenka, która zaczynała się tak: „Pewnej nocy łzy z oczu mych, otarł dłonią swą Jezus i powiedział mi nie martw się, jam przy boku jest twym” – kochałam całym sercem totalnie. Siostra Angela czasem organizowała nam też w salce parafialnej dyskoteki – była przeterminowana oranżada i boombox. Było bardzo fajnie. Czułam się dobrze z innymi dziećmi. No i wszyscy byliśmy dziećmi pana boga.Potem zmieniłam parafię i jako nastolatka chodziłam już do porządnej oazy, tam się dużo modliliśmy, czekaliśmy na to, jak przyjdzie do nas Duch Święty i znów dużo śpiewaliśmy w czasie mszy. Tu już bywało różnie, przed mszą ukradkiem paliłam papierosy, a koleżanki z grupy mówiły mi, że nie powinnam malować rzęs do kościoła, ale bardzo chciałam z nimi być – no i być blisko boga. A potem jeszcze dwa razy poszłam na pielgrzymkę i tylko raz oszukałam i przejechałam jedna stację autobusem, ale padał deszcz. Poznałam na pielgrzymkach wiele bardzo fajnych osób. I co się naśpiewałam, to moje. Zdziwiłam się tylko, gdy po kilkunastu dniach marszu, już w Częstochowie, przywitał nas na Jasnej Górze kardynał Glemp kazaniem o pornografii. Myślałam, że tam na nas będzie czekał anielski orszak, trąby jerychońskie i super piosenki, a było dość niemiło. Lubiłam Jezusa, podobała mi się jego filozofia, bardzo chciałam być dobra. Nie zazdrościć, nie krzywdzić nikogo, wyspecjalizowałam się w nastawianiu drugiego policzka. Czułam, że robię dobre rzeczy. Często wychodziłam z kościoła bardzo szczęśliwa. I bardzo wszystkim, którzy się do tego przyczynili, za te momenty dziękuję.To były moje dobre wspomnienia.Dziś wypisuje się z kościoła, bo od lat jestem osobą niewierzącą. Bo oprócz tych dobrych chwil, ta instytucja miała także ogromny wpływ na moje życie ze względu na regularne pogłębianie poczucia winy, wmawianiu mi, że jestem grzeszna i że sama z siebie nie będę wiedziała, co jest dobre, a co złe. Całe religijne życie bałam się kary, bałam się, że ten kochający bóg obrazi się na mnie, jak coś źle zrobię. Już dawno temu powiedziałam sobie, że nie jestem złą osobą i że nie będę się bać. Wypisuje się, bo nie chce być członkinią organizacji, która zbudowana jest na przemocy, której przedstawiciele jawnie dyskryminują kobiety i mniejszości seksualne, a przede wszystkim - regularnie krzywdzą dzieci. W której nie ma miejsca na inność, na wolność i na radość. W której chciwość i władza zastąpiły miłość. To jest moje zdanie i moje poczucie. Nikogo nie namawiam. Mogę tylko powiedzieć, że sama procedura jest bardzo prosta i na stronie apostazja.info znajdziecie wszystkie informacje. Zdobycie odpisu aktu chrztu to też jest prosta sprawa. Trudnej jest się zebrać i przezwyciężyć lęk, jeżeli tyle lat go w nas pielęgnowano.Do widzenia siostro Angelo!"
Perspektywa ma znaczenie –
7 cudów PRL-u vs rzeczywistość: – KAŻDY MIAŁ PRACĘ– praca była obowiązkiem egzekwowanym pod rygorem więzieniaMIMO, ŻE KAŻDY MIAŁ PRACĘ NIKT NIE PRACOWAŁ– ale wszyscy chodzili do pracy i robili co się da, żeby przeżyć (zajmując się głównie zakupami podstawowych środków do życia)…MIMO, ŻE NIKT NIE PRACOWAŁ, PLAN BYŁ WYKONANY– dbał o to aktyw partyjny i wpisywał właściwe liczby gdzie trzeba…MIMO, ŻE PLAN BYŁ WYKONYWANY W PONAD 100% NIE MOŻNA BYŁO NICZEGO KUPIĆ.– o to także dbał aktyw partyjny, bo nie miał by dla siebie… i nie byłoby potrzeby wprowadzania talonów na… „wszystko”… gdyby „wszystko” było w sklepach.NAWET MIMO TEGO, ŻE NIE MOŻNA BYŁO NICZEGO KUPIĆ WSZYSCY MIELI WSZYSTKO– ówczesne „wszystko” i dzisiejsze „wszystko” to dwa skrajnie różne „pojęcia”, o różnicy, której młodsi nie mają „pojęcia”MIMO TEGO, ŻE WSZYSCY MIELI WSZYSTKO, WSZYSCY KRADLI– „wszyscy kradli” to pojęcie przesadzone podobnie jak to, że „mieli wszystko” w dzisiejszych czasach nazywalibyśmy to „pozyskiwaniem niezbędnych do życia zasobów” jak jedzenie, alkohol, meble dla wszystkich jednakowe i cukier”, który można było wymienić na „wszystko” – w PRL-owym sensie.MIMO TEGO, ŻE WSZYSCY KRADLI OSTATECZNIE NIGDY NICZEGO NIE BRAKOWAŁO.– jeżeli przywrócimy pojęciom właściwe znaczenie „wszyscy kradli” na „pozyskiwali wszystkimi dostępnymi kanałami” (wliczając w to również bazary) gdzie „spekulanci”(obecnie przedsiębiorcy) którzy sprzedawali (po „paskarskich” cenach,) obecnie po cenach „równowago rynkowej” (której nie było z przyczyn pryncypiów komunistycznego systemu) narażając swoje (i swojej rodziny) majątek, zdrowie, wolność i życie, dbając tym samym o „podstawy swojej egzystencji”, które to pojęcie „podstawy swojej egzystencji” nie oznaczało tego, co oznacza dziś, to będzie to właściwa perspektywa rozumienia tego hasła!Dalsze wyjaśnienia w najbliższym wymaganym / dozwolonym dyrektywami Komitetu Centralnego PZPR, terminie.O ile autor nie zostanie pociągnięty do odpowiedzialności i wysłany przez KC PZPR, w ramach uznania jego osiągnięć, do pracy zagranicznej w kopalni uranu na Syberii, w której będzie pracował w systemie „czynu społecznego” (co oznacza za darmo) w niewielkim, radosnym wymiarze czasu (20 godzin na dobę) w tym zafundowana 5-cio minutowa przerwa na obiad (którego nie będzie).
Te białe kafelki to blat czy podłoga? –
Źródło: reddit.com
Bywa, że trzeba oddalić się od ludzi na pewną odległość żeby móc na nich spojrzeć z innej perspektywy –

Fotograf Hugo Suissas z Lizbony pokazuje potęgę perspektywy (24 obrazki)

Dmuchawiec z nieco innej perspektywy –